باز باران بی ترانه
باز باران با تمام بی کسی‌های شبانه
می‌خورد بر مرد تنها
می‌چکد بر فرش خانه
باز می‌آید صدای چک چک غم
باز ماتم
من به پشت شیشه تنهایی افتاده
نمی‌دانم، نمی‌فهمم
کجای قطره‌های بی کسی زیباست؟
نمی‌فهمم، چرا مردم نمی‌فهمند
که آن کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می‌لرزد
کجای ذلتش زیباست؟
نمی‌فهمم
کجای اشک یک بابا
که سقفی از گل و آهن به زور چکمه باران
به روی همسر و پروانه‌های مرده‌اش آرام باریده
کجایش بوی عشق و عاشقی دارد؟
نمی‌دانم
نمی‌دانم چرا مردم نمی‌دانند
که باران عشق تنها نیست
صدای ممتدش در امتداد رنج این دل‌هاست
کجای مرگ ما زیباست؟
نمی‌فهمم
یاد آرم روز باران را
یاد آرم مادرم در کنج باران مُرد
کودکی ده ساله بودم
می‌دویدم زیر باران، از برای نان
مادرم افتاد
مادرم در کوچه‌های پست شهر آرام جان می‌داد
فقط من بودم و باران و گل‌های خیابان بود
نمی‌دانم
کجای این لجن زیباست؟
بشنو از من، کودک من
پیش چشم مرد فردا
که باران هست زیبا، از برای مردم زیبای بالادست
و آن باران که عشق دارد، فقط جاری ست بر عاشقان مست
و باران من و تو درد و غم دارد...

پری

پری

چرا از مرگ می ترسید
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید
مپندارید بوم نا امیدی باز
به بام خاطر من می کند پرواز
مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است
مگویید این سخن تلخ و غم انگیز است...
بهشت جاودان آن جاست
جهان آنجا و جان آنجاست...
نه فریادی نه آهنگی نه آوایی
نه دیروزی نه امروزی نه فردایی
جهان آرام و جان آرام
زمان در خواب بی فرجام
خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
در این دوران که آزادگی نام و نشانی نیست
در این دوران که هر جا هر که را زر در ترازو ، زور در بازوست
جهان را دست این نامردم صدرنگ بسپارید
که کام از یکدیگر گیرند و خون یکدیگر ریزند
همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید
چرا از مرگ می ترسید؟!

پری

پری

پری

بیتــــــــــــــــــــــــــا

سراب رد پای تو
کجای جاده پیدا شد؟
کجادستاتوگم کردم؟
که پایان من اینجا شد...

کجای قصه خوابیدی؟
که من توگریه بیدارم
که هرشب هرم دستاتو
به آغوشم بدهکارم...

توبادلتنگی های من
توبا این جاده همدستی
تظاهرکن ازم دوری
تظاهرمیکنم هستی...

توآهنگ سکوت تو
به دنبال یه تسکینم
صدایی توجهانم نیست
فقط تصویر می بینم...

یه حسی ازتو درمن هست
که میدونم تورودارم
واسه برگشتنت هرشب
درارو باز میذارم...

.....................................................................................................................................
سراب ردپای تو
کجای جاده پیداشد؟؟؟
کجادستاتو گم کردم؟؟؟
که پایان من اینجاشد؟؟؟؟

سلام دوستای نازم.ولنتاین همگی مبارک.فقط یادتون نره امشب همه ی اون دوستایی که دوستون دارن منتظرن.نکنه یه وقت یکیشون فراموش بشه ها!حتی اگه شده بایه اس ام اس بهشون یادآوری کنین دوسشون دارین.یادیه جمله افتادم که میگفت:
امروز رابرای بیان عشق به عزیزانتان غنیمت بشمارید.شایدفردا احساسی باشد اما...عزیزی نباشد...
راستی میخواستم ازطرف دخترعموم بیتا به خاطراین مدت طولانی که نیومده ازتون معذرت خواهی کنم.مطمئنم خودش خیلی دوس داشت با یه عالمه حرف قشنگ واسه ولنتاین بیادوآپ کنه امامن ازطرف اون اومدم درضمن از دوستای گلم سمیرا جون ورویا جون هم معذرت میخوام که نتونستم واسه آپ هاشون بیام.باورکنین وقت نمی کنم!اما به مناسبت فردا که ولنتاینه می خوام ازهمین جا به همه ی اونایی که منت میذارن ومیان ومنوقابل میدونن تشک کنم وبگم که همتونو دوس دارم...خیلیییی زیاد!
امیدوارم دوباره زودبتونم بیام فراموشم نکنینا!

 پری

پری

پری

پری

پری

ای آتش باریده در خونم!

هر بار از لب‌های تو ممنون بارانم

هر بار از باران لب‌های تو ممنونم.

::

ببار بر من ازین بیش

که من توقع رنگین کمان شدن دارم.

::

تو اینجا نیستی و من

برای نیمکت‌ها قصه می‌گویم.

::

تمام سرزمین‌های من اشغال است

دلم آواره طرز نگاه توست

مرا آزاد کن ای عشق!

::
ابر از پنجره‌های می‌گذرد

یاد لب‌های مِه آلود تو

در موسم پاییز بخیر!

::

گریبان را که بگشایی

اجابت می‌شود دستم.

هوای چیرن ماه است در باران پاییزی.

::

از کوه پایین می‌روم کم کم

بر قله، ابری گرم نجوا بود.

از جیب‌هایم بوی باران تو می‌آید.

::

خلوتی کجاست

تا کنار گوش تو

شعر و بوسه‌ام یکی شود.

::

هر صبح، آفتاب

هر صبح، یاد تو...

::

یاس‌ها امروز

خیس باران سحرگاهی؛

گونه‌های نازکت را سخت دلتنگم.

بیتـــــــــــــــــــــــــــــــا

پری

و هر روز او متولد میشود؛

عاشق می شود؛ مادر می شود؛ پیر می شود و میمیرد...

و قرن هاست که او؛ عشق می کارد و کینه درو می کند چرا که در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدم های لرزان مردش؛ گام های شتابزده جوانی برای رفتن و درد های منقطع قلب مرد؛ سینه ای را به یاد می اورد که تهی از دل بوده و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می کند ... و اینها همه کینه است که کاشته می شود در قلب مالامال از درد...! و این, رنج است , دکتر علی شریعتی

-----------------------------------------------------------

زن عشق می کارد و کینه درو می کند... دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر... می تواند تنها یک همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستی .... برای ازدواجش ــ در هر سنی ـ اجازه ولی لازم است و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار میتوانی ازدواج کنی ... در محبسی به نام بکارت زندانی است و تو ... او کتک می خورد و تو محاکمه نمی شوی ... او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می کنی...او درد می کشد و تو نگرانی که کودک دختر نباشد .... او بی خوابی می کشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی ... او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر .....

دکتر علی شریعتی

                                                                                                                بیتـــــــــــــــــــــــا

پری

ای ساربان آهسته ران آرام جان گم کرده ام

آخر شده ماه حسین من میزبان گم کرده ام

در میکده بودم ولی بیرون شدم چون غافلین

ای وای ازین بی حاصلی عمر جوان گم کرده ام

پایان رسد شام سیه آید حبیب من ز ره

اما خدا حالم ببین من مهربان گم کرده ام

ای وای ازین غوغای دل از دلبرم هستم خجل

وقت سفر ماندم به گل من کاروان گم کرده ام

نعمت فراوان دادی ام منت به سر بنهادی ام

اما ببین نامردی ام صاحب زمان گم کرده ام

من عبد کوی عشقم و من شاه را گم کرده ام

آقا تو را گم کرده ام مولا تو را گم کرده ام

بنوشتم این نامه چنین با خون دل ای مه جبین

اما ببین بخت مرا نامه رسان گم کرده ام

پری

در راه رسیدن به تو گیـرم که بمیـرم

اصـلاً به تــو افتاد مسیرم که بمیـرم

یک قطـره آبم که دراندیشه دریـــــا

افتادم و بایــــد بپذیرم که بمیــــــرم

یا چشم بپوش ازمن وازخویش برانم

یا تَنگ درآغوش بگیـرم که بمیـــــرم

این کوزه ترک خورد ، چه جای نگرانی است

من ساخته ازخاک کویـــــرم که بمیــرم

خاموش مکن آتــــش افروختـــــه ام را

بگـذاربمیـرم که بمیــرم که بمیــــــــرم . . .

گاهی دلت میخواد همه بغضهات از توی نگاهت خونده بشن...

میدونی که جسارت گفتن کلمه ها رو نداری...

اما یه نگاه گنگ تحویل میگیری یا جمله ای مثل: چیزی شده؟؟!!!

اونجاست که بغضت رو با لیوان سکوت سر میکشی و با لبخندی سرد میگی: نه،هیچی

پری

نفسم میگیرد...
درهوایی که نفس های تونیست...

پری

نیلوفرانه پیچیدبه دست وپای شعرم
یه لحظه شد دگرگون حال وهوای شعرم
ازتیره ی سیاهی ازبغض ناچکیده
یه تیکه مهربونی یه لکه ازسپیده
افتاده روی آینه تصویرتازه ی درد
دیگه نمیشه باشعر این عقده هارو واکرد
تاکی میون مرداب به گریه سرسپردن
تودست سردمرداب نیلوفرانه مردن
تاکی قراره ناله اشکی بشه روگونه
تاکی بایدبسوزه خشک وتر زمونه؟
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
واقعاتاکی؟تاکی قراره این زندگی لعنتی زجرمون بده؟کی میره وراحتمون میزاره؟؟؟
کی میدونه؟
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
زندگی هنگامه فریادهاست...سرگذشتی درگذشت یادهاست...
زندگی تکرارجان فرسودن است...رنج ماتاوان انسان بودن است...

پری

باز هم ترانه های ناتمام

 سر گردان میان هوای پر باد و باران دلم

 چه می کند این پاییز با دلم!

 عجب حال و هوای عاشقانه ایست

 این روزهای خنک پاییزی

 نسیمی که زیر پوست صبح من می رقصد

 هر چند صبح تنهایی ست

 و آفتاب کوچک ظهرهایش

 با تمام نبودنت

 دلتنگی غروب غمناکش

 و سکوت دلگیر شب هایی که:

 جای خالی تو را در آغوش جستجو میکند

 و این پاییز چه می کند با دل من!

 یاد بارانی که روی پوست من و تو نم زد

 و ما گفتیم عشق را زیر باران دیدیم

 من به پاییز بودن تمام سال عادت کرده ام!

 اما به ندیدن تو...

                                                                                             پری

پست درادامه مطلب...

باید برای روزهای بی تو فکری کرد

باید برای روزهای بی‌تو فکری کرد< نمی‌شود که به باران سلام هم نکنیم < ماه گاهی کاملاً هم ماه نیست < روح من یک معبر تاریک، چشم تو فانوس در فانوس < کتاب‌ها خوابند، و واژه‌ها بیدار < بوی آغوش تو دارد ماه < سراپا نگاهم < خدایا غرور مرا باز دریاب < درین غروب غریبانه دوستت دارم < اوقات من بی‌تو، اوراق اوراق است < باران کنار توست، و حسرت باران کنار من < با صد هزار پنجره هم وا نمی‌شوم < عشق دارد توی اوقاتم نمی‌بارد < در خواب‌هایم حاضری هر شب < درد می‌کند نبودنت < حس دلتنگی، از سر و کول اتاقم می‌رود بالا < من از دیوار می‌آیم < وقتی که دستت نیست، از دست باران نیز کاری بر نمی‌آید < ماه هم بی تو دلش می‌گیرد < می‌خواهمت می‌خواهمت می‌خواهمت یعنی.

                                                                                                                سیدعلی میرافضلی

بیتا):